Muzealne ramowanie prac na papierze: maty bezkwasowe, szkło UV

Zaczynam od pomiaru, a nie od ramy. Pole obrazu, ślad płyty akwaforty, postrzępiony brzeg ręcznie robionego papieru, podpis i numer edycji — wszystko to jest rejestrowane przed jakimkolwiek cięciem. Sam arkusz nigdy nie jest przycinany. Przycinanie niszczy połowę historii obiektu i większość jego wartości, a nikt nie może tego cofnąć, nigdy. Praca nie jest również przyklejana z tyłu: pełne mocowanie jest nieodwracalne, uniemożliwia papierowi poruszanie się z porami roku, a w ciągu kilku lat arkusz wygina się w trwałe fale pod szkłem.

Okno jest układane z arkusza, a nie z standardowego rozmiaru deski. Utrzymuję dolny brzeg szerszy niż górny o około jedną ósmą do jednej dziesiątej jego wysokości: zawieszone na poziomie oczu, równe brzegi wydają się cięższe na dole, a papier wydaje się zsuwać w dół. Deska jest bezkwasowa, muzealna, buforowana lub niebuforowana w zależności od medium, a jej ton wybieram z ciepła samego papieru, a nie z najgłośniejszego koloru na obrazie. Okno jest cięte pod kątem czterdziestu pięciu stopni, aby jasne wnętrze deski pokazywało się jako cienka linia — ten kąt musi pozostać czysty i równy na całej długości, ponieważ postrzępiony brzeg to pierwsza rzecz, którą dostrzega oko odwiedzającego. Podwójna mata dodaje głębi i unosi szkło dalej od powierzchni; tam, gdzie projekt wymaga unoszącego się arkusza, ukryty dystans wykonuje tę samą pracę niewidocznie.

Arkusz wisi na zawiasach z cienkiego japońskiego papieru z klejem ze skrobi pszennej — dwa na górze, trzeci tylko wtedy, gdy papier jest ciężki. Nic innego go nie dotyka, a zawiasy zwalniają przy niewielkiej wilgoci, nie pozostawiając śladu. Za matą znajduje się bezkwasowa deska zapasowa, pakiet jest uszczelniony przeciwko kurzowi i owadom za pomocą oddychającej taśmy, a szkło jest wybierane do pracy: filtrujące UV dla wszystkiego, co blaknie, antyrefleksyjne tam, gdzie dzieło wisi naprzeciwko okna. Większe arkusze otrzymują akrylowe szkło zamiast szkła dla wagi, a sprzęt do zawieszania jest dopasowany do gotowego pakietu, a nie do obrazu.

— Pomiar i projekt: arkusz i obraz zmierzone, brzegi zaproponowane w dwóch lub trzech wariantach, ton deski dopasowany do papieru w świetle dziennym;
— Cięcie maty: pojedyncza lub podwójna mata bezkwasowa, kąt czterdziestu pięciu stopni, czysty brzeg rdzenia, opcjonalny dystans dla mocowania unoszącego;
— Mocowanie: odwracalne zawiasy z japońskiego papieru i kleju ze skrobi pszennej tylko. Żadna taśma samoprzylepna, żadnego kleju PVA ani biurowego, żadnego suchego mocowania na starym lub kruchym papierze — te są kategorycznie odrzucane, niezależnie od terminu;
— Szklenie i zamykanie: opcje filtrujące UV i antyrefleksyjne, arkusz trzymany z dala od szkła przez matę lub dystans, bezkwasowe tło, uszczelnienie przeciwkurzowe, sprzęt dobierany według wagi;
— Światło: akwarele, tusze, kolorowe fotografie i nowoczesne druki blakną. Bezpośrednie słońce jest unikanie nawet za ochronnym szkłem — szkło UV spowalnia uszkodzenia, nie zapobiega im;
— Stan na pierwszym miejscu: kruchy, podarty lub łuszczący się arkusz trafia do konserwatora papieru przed ramowaniem, a ja mówię to szczerze, zamiast ukrywać uszkodzenia pod matą;
— Przechowywanie: prace, które nie są zawieszone, trafiają do bezkwasowej teczki między przekładkami, spisane i oznaczone;
— Dokumentacja: pisemny inwentarz każdego przedmiotu otrzymanego z jego wymiarami i notatkami o stanie, zwrócony z gotową pracą.

Zwykle czas realizacji wynosi od jednego do dwóch tygodni, w zależności od liczby przedmiotów i tego, czy szkło musi być przycięte do rozmiaru.