O usłudze
PrzetłumaczonePracuję w srebrnym filigranie, a cała praca powstaje z drutu, który sam ciągnę, skręcam w dwuskrętny sznur, a następnie walcuję na cienką wstążkę w młynie. To wstążka łapie światło i to jest powód, dla którego ręcznie robiona ażurowa biżuteria wygląda na żywą, a nie na odciśniętą. Praca zaczyna się od rysunku w rzeczywistej wielkości: najpierw wyginam zewnętrzną ramę, a następnie wypełniam wnętrze zwijanymi wzorami, spiralami i kroplami, dopasowując każdy element pęsetą, aby stykał się z sąsiadem wzdłuż linii, a nie w jednym punkcie. Połączenie, które tylko się dotyka, otworzy się podczas noszenia, więc wyginam ponownie, aż szew będzie uczciwy.
Lutowanie decyduje o wszystkim. Filigran jest cienki, lut działa blisko punktu topnienia samego metalu, a palnik musi równomiernie podgrzać cały panel i opuścić moment, gdy szew błyska. Używam lutów o różnych twardościach, twardych do ramy i pierwszych szwów, miększych do późniejszych etapów, aby wykończone obszary nie rozchodziły się podczas budowania następnego. Granulacja to osobna dyscyplina: tnę drut na równe długości, topię kawałki w kulki na węglu drzewnym, sortuję je według rozmiaru i układam tak, aby każde ziarno wtopiło się w szew i stało w równym rzędzie, a nie leżało na wierzchu jak koralik.
Po złożeniu kawałek jest moczony, ogniskowa jest usuwana, a następnie przychodzi długa część: szczotkowanie, polerowanie i wygładzanie ażurowej powierzchni bez spłaszczania reliefu lub wciskania zwijanych wzorów w ramę. Zanim opuści stół, sprawdzam sztywność. Kolczyki nie mogą się składać, wisiorek musi przetrwać sweter, a pierścionek filigranowy ma solidny wewnętrzny trzpień, aby obciążenie było przenoszone przez obrączkę, a nie przez wzór. Jeśli kawałek kiedykolwiek zostanie złapany i wygięty, przynieś go z powrotem: filigran można naprawić, a ja ponownie lutuję swoją własną pracę.
Co robię:
— szkic i rysunek roboczy w rzeczywistej wielkości, uzgodniony przed cięciem metalu;
— rysowanie, skręcanie i walcowanie drutu do wymaganego przez projekt rozmiaru;
— układanie wzoru i lutowanie ramy oraz wypełnienia etapami;
— granulacja, w tym ziarna o różnych twardościach i powtarzające się rzędy;
— moczenie, matowe lub lustrzane wykończenie, elementy i bezpieczne zapięcia;
— regulacja i naprawa wykonanych przeze mnie elementów.
Lutowanie decyduje o wszystkim. Filigran jest cienki, lut działa blisko punktu topnienia samego metalu, a palnik musi równomiernie podgrzać cały panel i opuścić moment, gdy szew błyska. Używam lutów o różnych twardościach, twardych do ramy i pierwszych szwów, miększych do późniejszych etapów, aby wykończone obszary nie rozchodziły się podczas budowania następnego. Granulacja to osobna dyscyplina: tnę drut na równe długości, topię kawałki w kulki na węglu drzewnym, sortuję je według rozmiaru i układam tak, aby każde ziarno wtopiło się w szew i stało w równym rzędzie, a nie leżało na wierzchu jak koralik.
Po złożeniu kawałek jest moczony, ogniskowa jest usuwana, a następnie przychodzi długa część: szczotkowanie, polerowanie i wygładzanie ażurowej powierzchni bez spłaszczania reliefu lub wciskania zwijanych wzorów w ramę. Zanim opuści stół, sprawdzam sztywność. Kolczyki nie mogą się składać, wisiorek musi przetrwać sweter, a pierścionek filigranowy ma solidny wewnętrzny trzpień, aby obciążenie było przenoszone przez obrączkę, a nie przez wzór. Jeśli kawałek kiedykolwiek zostanie złapany i wygięty, przynieś go z powrotem: filigran można naprawić, a ja ponownie lutuję swoją własną pracę.
Co robię:
— szkic i rysunek roboczy w rzeczywistej wielkości, uzgodniony przed cięciem metalu;
— rysowanie, skręcanie i walcowanie drutu do wymaganego przez projekt rozmiaru;
— układanie wzoru i lutowanie ramy oraz wypełnienia etapami;
— granulacja, w tym ziarna o różnych twardościach i powtarzające się rzędy;
— moczenie, matowe lub lustrzane wykończenie, elementy i bezpieczne zapięcia;
— regulacja i naprawa wykonanych przeze mnie elementów.
