Opis projektu
PrzetłumaczoneKolejność prac, jak ją widzimy. Najpierw partia próbna: kilka bloków z różnymi proporcjami gliny, piasku i słomy, wysuszonych, a następnie łamanych ręcznie, aby mieszanka była dobierana na podstawie wyników, a nie na podstawie zgadywania. Następnie formowanie w drewnianych formach, suszenie na paletach pod zadaszeniem, bloki ustawione na krawędzi po kilku dniach; na otwartym słońcu pękają, więc zadaszenie nie jest opcjonalne. Układanie zaczyna się dopiero, gdy blok wydaje dźwięk suchy, na zaprawie z tej samej rodziny gliny i piasku. Grubość ściany około czterdziestu centymetrów, i to jest zamierzone: chcemy, aby miała inercję termiczną, aby warsztat pozostał chłodny w lipcowe popołudnie i oddał ciepło wieczorem.
Dwie rzeczy, na których nie będziemy oszczędzać. Cokół musi unieść pierwszą warstwę przynajmniej pół metra nad ziemią z odpowiednim cięciem przeciwko wilgoci kapilarnej, w przeciwnym razie ściana pije wodę od dołu, a dolne warstwy miękną. A dach musi szeroko wystawać z każdej strony, aby deszcz nie zmywał elewacji ściany. Tynk w dwóch warstwach, grubej z słomą i cienkiej wykończeniowej, a następnie wapienny białym tynkiem. Proszę nie oferować tynku cementowego: zatrzymuje wilgoć wewnątrz ściany ziemnej i odchodzi w arkuszach, a nie mamy ochoty robić tego wszystkiego na nowo w ciągu dwóch sezonów.
— bloki formowane, suszone i składowane na miejscu, z pisemnym stosunkiem mieszanki, który możemy powtórzyć;
— układanie, otwory na jedne drzwi i dwa okna, drewniana belka ścienna;
— cokół z izolacją przeciwwilgociową, dach z szerokimi okapami po wszystkich czterech stronach;
— tynk ziemny wewnątrz i na zewnątrz, wapienny białym tynkiem jako wykończenie końcowe.
Czas realizacji jest uzależniony od suchej pogody: planujemy formowanie i suszenie na ustalony okres, a wolelibyśmy wstrzymać prace niż układać wilgotne bloki.