Kiedy trzeci nie jest tłumem

Wszyscy znamy sytuacje życiowe, gdy przeszkodą w postaci trzeciej osoby staje się między zakochanymi lub młodymi małżonkami. Może to być kochanek lub kochanka, teściowa, która, świadomie lub nieświadomie, niszczy szczęście rodzinne. Najczęściej ingerencja trzeciej osoby w świat dwojga zakochanych kończy się niezgodą. Ale co, jeśli ten trzeci staje się dzieckiem? Oczywiście, to wielka radość dla obojga rodziców, jeśli dziecko jest oczekiwane, a tym bardziej długo wyczekiwane. Ale życie jest takie, że wszystko dzieje się zupełnie odwrotnie, a wiele małżeństw rozpada się po narodzinach dziecka.
Syndrom zazdrości.
Jeśli oboje rodzice są gotowi na narodziny dziecka, to oboje rozumieją, że odpowiedzialność spoczywa na barkach zarówno ojca, jak i matki i starają się nawzajem wspierać. Tylko w harmonii między rodzicami i wspólnym skupieniu na swoim dziecku rodzi się radość ojcostwa i macierzyństwa. A wtedy narodziny dziecka jeszcze bardziej wzmacniają małżeństwo i czynią rodzinę kompletną i szczęśliwą.
Ale to nie zawsze się zdarza. Wiele młodych rodziców, którzy zdecydowali się na dziecko po kilku latach małżeństwa, napotyka trudności, które nie każdy potrafi przezwyciężyć. W wielu rodzinach po narodzinach dziecka dochodzi do niezgody, co często prowadzi do rozwodu. Dlaczego tak się dzieje? Psycholodzy tłumaczą to niedojrzałością jednego z rodziców, a w niektórych przypadkach - obojga.
Zdarza się, że podczas ciąży żony mąż otacza ją miłością i troską, a po narodzinach dziecka wszystko to gdzieś znika. I to tutaj zaczynają się problemy. Podczas gdy matka całkowicie poświęca się noworodkowi, małżonek zaczyna stawiać żądania, zarzucając, że nie poświęca mu odpowiedniej uwagi. Jak zawsze pojawiają się nowi „przyjaciele”, którzy będą dawać „porady”, współczuć, nalewać drinki, oferować ramię do wypłakania się. W rezultacie mąż wraca do domu po pracy i zaczyna pouczać swoją żonę, jak nauczyli go jego „przyjaciele”.
Po serii takich kłótni kobieta najczęściej zamyka się w sobie, oddając całą swoją miłość tylko dziecku i całkowicie ignorując męża. W odpowiedzi na to mężczyzna zaczyna zachowywać się jak nastolatek w okresie dojrzewania. W tym momencie staje się łatwą ofiarą dla jakiejś damy. A potem... to zależy tylko od małżonków.
Taka sytuacja najczęściej powstaje z powodu niedojrzałości małżonka. Wcześniej cała uwaga skupiała się tylko na nim, a teraz musi dzielić swoją ukochaną kobietę z dzieckiem. Sytuacja sama w sobie jest absurdalna. Jak można być zazdrosnym o żonę z powodu... swojego dziecka? Ale, niestety, ten paradoks rzeczywiście istnieje w prawdziwym życiu.
Jestem głęboko przekonany, że w każdej sytuacji oboje są winni. Dlatego nie można obwiniać tylko mężczyzny. Niech będzie zaborczy, niech nie będzie gotowy na ojcostwo. Wtedy kobieta powinna być podwójnie mądra, aby pokazać mu całą radość z narodzin dziecka, nauczyć go dzielenia się tymi przyjemnymi obowiązkami razem z nią.
Ale najczęściej matka całkowicie koncentruje się na swoim dziecku, zapominając o ognisku domowym, gospodarstwie i swoim mężu. Cała miłość przenosi się od męża do dziecka. Ale musi zrozumieć, że teraz miłość i troska muszą być dzielone między dwoje. Dziecko będzie rozwijać się bardziej harmonijnie, jeśli poczuje ciepło od obojga rodziców. A do tego kobieta powinna przyzwyczaić młodego ojca do pomagania jej w opiece nad dzieckiem, aby uwolnić czas na prowadzenie gospodarstwa domowego i dbanie o męża.
Pomoc specjalistów.
Jestem zagorzałym przeciwnikiem, aby mamy i tatusiowie ingerowali w sprawy rodzinne swoich dzieci. Tworzą swoją własną rodzinę właśnie po to, aby uczyć się na własnym doświadczeniu i zbierać nauczki z własnych błędów. Ale czasami interwencja starszych jest po prostu konieczna. Szkoła rozmów serce do serca z rodzicami może pomóc zobaczyć sytuację z innej perspektywy. Ale to nie zawsze ratuje sytuację.
Za granicą od dłuższego czasu żaden problem nie jest rozwiązywany bez psychologa rodzinnego. I to nie jest złe. Konsultacja i pomoc specjalisty są po prostu niezbędne w skomplikowanej sytuacji. Psycholodzy pomagają uratować wiele małżeństw. Ale tutaj nasza mentalność jest zupełnie inna, a psychologowie są postrzegani jako wróg ludu. To, jak już powiedziałem, jest koszt mentalności. Nasi ludzie nie są przyzwyczajeni do omawiania swoich problemów z całkowitymi obcymi, nawet jeśli są w białych fartuchach.
I to jest szkoda. W końcu to właśnie psycholog rodzinny może pokazać, że nie ma żadnego problemu. Może wyprowadzić młodą parę z iluzji i labiryntu ich własnych urazów i złudzeń. Jeśli dwoje ludzi się kocha i chce zachować małżeństwo, to dlaczego nie zwrócić się o radę do doświadczonego specjalisty?
Jak to mówią, łatwiej zapobiec chorobie niż ją wyleczyć. Mówię to, ponieważ obecnie otwiera się wiele kursów dla przyszłych rodziców. Kobiety w ciąży razem ze swoimi mężami przychodzą, aby nauczyć się sztuki bycia prawdziwymi rodzicami, a nie tylko biologicznymi ojcami i matkami.
Jeśli w twojej rodzinie wystąpił kryzys po narodzinach dziecka, nie spiesz się z działaniem. Pamiętaj, że dziecko musi dorastać w zdrowym środowisku i pełnej rodzinie. Nie lekceważ rad specjalistów. Odkryj świat na nowo razem ze swoim dzieckiem. I bądź szczęśliwy!